Köyde bir başına dolaşıyordu. İlgi ve sevgi bekliyordu etrafındakilerden. Kim yakınlık gösterse onun yanında kalmayı tercih ediyordu. Güzel bir yaz gününde tanışmıştık kendisiyle. Aldığımız topkeklerden, çokoprenslerden ona da veriyorduk. Öğrenci hali bizim ki, kendimize ancak bakıyorduk ya, kendimize bakarken tükettiklerimizi onunla da paylaşmaya başladık.
Bu paylaşımın aramızda sıkı bir bağ oluşturacağını düşünmemiştik o zamanlar. Bir kaç gün böylece sürüp gitmişti, ona hep, her zaman takıldığımız kafenin önünde rastlıyorduk. Bu rastlaşmalar bir süre sonra bir aidiyete dönüştü.
Okul sonrası gecenin onikisine kadar takıldığımız kafeden eve giderken bizimle birlikte gelmeye başladı. Kapının önünde yatıyor, sabah bizimle beraber okula kadar geliyor, biz çıkana kadar bekliyor ve yine bizimle beraber kafenin yolunu tutuyordu. Siyah, simsiyahtı. Uzun sayılabilecek tüyleri vardı. Kendi halindeydi. Irk olarak öyle ciddi bir özelliği yoktu. Bildiğin, sokakların müdavimiydi işte. Ama şirindi, çok şirin ve çok aptal görünümlüydü. Sevimli bir aptallık yani.
Günlerimizi, gecelerimizi, yediklerimizi, eve giden evden dönen yollarımızı paylaşıyor hayatı artık beraber geçiriyorduk.
Yaz sona ermiş sonbaharın kokusu sinmişti topraklara ve hava rüzgarlı oluyordu artık, soğuktu. Ev arkadaşlarımdan Panik, –öyle derdik biz kendisine- üşümesin diye, her akşam kapının önünde yattığı yere, büyükçe eski bir paspas sermişti. Yağmurlar başlayıncaya kadar onun üzerinde yatıp, sabahı ve bizim kapıdan çıkışımızı orada beklemeye başlamıştı artık. Yağmurlar başlayınca yeni bir çözüm bulmak gerekiyordu. Aklıma, kaldığımız evin arkasındaki kömürlük geldi. Çağırdım, düştü peşime, kömürlüğe kadar götürdüm, artık orada yatmasını ve havanın yağmurlu olduğunu anlatmaya çalıştım kendisine. Yine aptal aptal, ama çok sevimli ve şirin baktı yüzüme eğip kafasını yana doğru. Ben çıktım kömürlükten o da geldi peşimden, belli ki anlamamıştı meramımı. Sonra aklıma birden üstünde yattığı paspas geldi. Aldım paspası, götürüp serdim kömürlüğe, hah işte; artık burada bunun üzerinde yatacaksın. İkiletmedi sözümü, kıvrıldı paspasın üzerine, kaldırdı gözlerini, melûl melûl bakıp, sanırım teşekkür etti.
Günler öylece geçip gittiler. Sonbahar geçti, kış geldi geçti. İlkbaharı devirdik birlikte, yaza doğru adım adım ilerlemeye başladık. Artık deniz mevsimi de gelmiş otostopla sahil kasabaları turlarımız başlamıştı. Bizimle beraber otostop çektiğimiz karayoluna kadar gelirdi. Biz biner bir arabaya giderdik, o dönerdi köye, kafenin önüne. Akşamları kafenin önünde buluşur yine evin yolunu tutardık beraber.
Bir gece, evde otururken arkadaşlarla, dışarıdan bir inilti sesi geldi. Ağlamakla karışık, çaresizliğin imdat çığlığına benzer iniltiler odanın penceresinden evin içine doğru belli belirsiz doluyordu. Merakla fırladık dışarıya, sokak lambasını açtık. Gecenin karanlığında simsiyah bedeni kamufle olmuştu, zor seçtik kendisini. Evimiz iki katlı bir binanın zemin katıydı ve tam karşımızda da ev sahibi oturuyordu. Ev sahibimizin evinin köşesinde duvarları yüksek içi ağzına kadar dolu bir kuyu vardı. Nasıl becerip çıktıysa kuyunun üzerine artık, karanlıkta bastığı yeri göremeyip içine düşmüştü. Başı dışarıda kuyunun kenarından bakıyor ve çıkmak için çırpınıyordu. Koştum hemen çıkartmak için tuttum, çektim ama öyle ağırlaşmıştı ki ıslanınca; bir iki zorlamadan sonra o bir yere savruldu ben ayrı bir yere. Silkelendi bir güzel üzerindeki sulardan arınmak için ve yine kömürlüğün yolunu tuttu.
Yaz gelmiş, okul tatile girmişti. Herkes tatilini geçirmek üzere memleketlerine dağılıyordu. Biz de yolunu tuttuk memleketin, önce Allah’a sonra kendisine emanet ettik kendini. Tatilden sonraki dönüşte artık yalnız değildi, içinde bir can belki de canlar taşıyordu. Hareketleri ağırlaşmış, daha durgun daha ağır aksak yaşıyordu. Ne kadar sürdü hamilelik süresi hatırlamıyorum ama her sabah heyecanla bekliyorduk yeni misafiri yada misafirleri.
Bir sabah uyandığımızda kömürlükten gelen sesleri duyup fırlamıştık yataklardan. Kömürlüğe koştuk hemen, tam 15 tane yavrusu olmuştu. Avuç içi kadardı hepsi, ıslak ve yapış yapıştılar. Bir kaç tanesi doğum sırasında yada doğduktan hemen sonra ölmüşlerdi. Onları aldık, arka bahçeye gömdük. Yapabilecek en iyi şey de oydu o an. Lohusalık dönemi çok uzun sürmedi, ayaklandı tekrar ve yavruları da çabucak büyüdüler. 1 iken 10 olmuştu sayıları. 5 tanesini arka bahçeye defnetmiş 1 tanesini de çaldırmıştık.
Şimdi 10 kişilik bir ailesi vardı. Renk renk, tombiş tombiş yavruları vardı. Akşam gelirken süt getirir, bahçe de süt içirirdik.
Yavrular büyüdükten bir süre sonra ev sahibimiz artık kredimizin dolduğunu, kümes hayvanlarına zarar verir duruma geldiklerini ve komşuların da şikayet ettiğini söyledi. Gönderin bir yerlere daha fazla kalırlarsa zararları daha çok olur dedi. Zaten bir kısmını arkadaşlara dağıtmıştık. Kala kala 4-5 yavru ve anneleri kalmıştı. Üst katta oturan komşumuz bir Uzman Çavuş idi. İsterseniz ben onları alayım dedi, birliğe götürürüm orada askerler onlara iyi bakarlar. İstemeye istemeye razı olduk. Yapacak fazla da bir şey yoktu.
Bir sabah gelip aldılar yavrularıyla beraber. Yavruları alıp koymuşlar minibüse ama onu bindirememişler bir türlü. Sabah sabah kapıyı çaldılar alacaklı gibi. Fırladım yataktan ne oluyor diye. Minibüsü görünce anladım tabi. Komşu; yavruları aldık dedi, ama onu bindiremiyoruz bir türlü minibüse, yardım et bize. Düşünmedim çok fazla, düşünemedim belki de düşünmek istemedim. Atladım minibüse gel dedim, gel kızım. Peşimden atladı hemen ve indim ben, kapandı kapı ardımdan, ardından.
O ne hissetti, neler düşündü bilmem. Benim içim burulmuştu ama çabuk attım üzerimden kederi. Normale döndü hayatım kısa sürede. Umarım, mutludur ya da mutlu olmuştur, yaşıyorsa hep mutlu olur .
13 yıl evvel ilk ve belki de son defa bir köpeğimiz olmuştu.
Adı ‘Kızım’dı.
fotoğraf bu linkten alındı
